DOSTÇA

  “İNSANIN İNSANA İYİ GELDİĞİ BİR DÜNYA YARATILABİLİRMİYİZ”. İnsanın insana iyi geldiği bir dünya arıyorum kendi içimden çıkarak dışarıda dolaşmak için. Samimi bir iç dökümü temizliğiyle her gün kendimle savaşıyorum. Yetmiş üç yaşıma merdiven dayamış biri olarak, farkındalıklar ve duyarlılıklar abidesi çilenin ölesiye yorgunu ve hayatın bir yoğunu olarak içinde bulunduğum şu anki durum, bütün yorgunluğuma rağmen beni yenemedi ve inzivaya çekilmeye de asla zorlayamadı. Sorumluluklarımın, hayata ve ülkeme karşı, topluma karşı sorumluluklarımın bilincinden hiçbir yenilgiye boyun eğmeden ve ödün vermeden yerine getirmekten çekinmedim ve çekinmiyorum. Bütün bu kaosun ortasında, hayatın içinde, bana verilmiş yaşamı idame etmek için takip ettiğim bu süreçte en çok dinlediğim ses, kendi içimin uğultularının sesi, bazen de defalarca dönüp dönüp okuduğum aynı kitap pasajları… Bunlardan en ilginci Oğuz Atay’ın Korkuyu Beklerken kitabından çok etkilendiğim pasajlarından öğrendim. Şöyle söy...

  20 Ocak 1961 günü sabah yataktan kalktığımda sevgili ağabeyim Ahmet başucumda benim uyanmamı bekliyordu. “Uyandın mı Ömer? Hadi kalk bakalım. Dün Okuldan karneni aldın. Öğretmeninle dün konuştum. Bundan sonra Okuluna Germiyan köyünde devam edeceksin”. Sanki başımdan haşlak sular dökülmüştü. Hep arkadaşlarım hepsi Alaçatı‘da ve mahallemdeydi. Onlardan nasıl ayrılırdım. Babam Germiyan köyünün yerlilerinden. 1570 yıllarda ataları Germiyan oğullarından ayrılıp önce Kütahya iline ve sonrada eğe bölgesinde en uçta bulunan Çeşme’nin Alaçatı Nahiyesine bağlı bu gün Alaçatı mücavir alan sınırları içinde olan Germiyan yalısına yerleşmişler. Daha sonraları lale Köyü’ne çok büyük bir depren sonrası lale köyünü terk edip bir kilometre uzaklıkta olan bir tepede Germiyan köyü adı altında yeni bir köy oluşturmuşlar. Bu gün halen bu köyümüz 80 hanelik bir köydür. 1600 yıllardan,1800 yıllarına kadar Alaçatı ve Çeşmede yaşayan bir tane bile Rum kökenli kimse yok. Yaşayan herkes Türk kökenli idi. An...