DOSTÇA

6 Ocak Salı günü saat dokuz sıralarında arkadaşım Emin’e telefon ettim. “Hani 1976 yılında Bülent Ecevit Alaçatı’ya geldiği zaman rahmetli Foto Seyfi’nin çekmiş olduğu fotoğraflarımız vardı. O fotoğraflardan sende duruyor mu?” dedim.   Aldığım cevap olumluydu. “Ben sana fotoğrafları getireyim” dedi ve telefon görüşmemizi bitirdik. Yaklaşık 15 dakika sonra arkadaşım Emin Özen fotoğraflarla birlikte dükkânıma gelmişti. Birlikte fotoğrafları inceledik. O karelerde kimler yoktu ki? O dönemde bizler delikanlı çağımızdaydık. Şimdi 56 yaşımıza girdik. Bu yaşlara şimdi “orta yaş” diyorlar. Fotoğrafta yer alan ve o yıllarda orta yaşlarda olan ağabeylerimize baktık. Birçoğu aramızdan ayrılmıştı. Kaybettiğimiz ağabeylerimize rahmet okuduk, sağ olanların da kulaklarını çınlattık. Sayın Bülent Ecevit;  1973 yılında Cumhuriyet Halk Partisi’nin Genel Başkanı iken Milli Selamet Partisi ile koalisyon hükümeti kurmuştu. Pek uzun ömürlü olmamıştı bu hükümet. Nitekim 7 ay gibi bir süre ortaklığ...

  BİZE NE OLDU BÖYLE? Benim gençlik yıllarımda büyüklerimiz bizlere “dürüst ol” yalan söyleme, kimseye iftira atma, kul hakkı yeme, “İyi ve namuslu insan” olmayı öğretirlerdi. “Büyüklere saygı, küçüklere sevgi” göstermesini öğütlerlerdi. Ve “eline, nefsine sahip çıkın” söylerlerdi. Bizlerden tek istedikleri; Devletine sahip çıkın, eğitimli   çalışkan,alın teriyle kazanılmış   helal parayla yaşayın, aile ismine leke sürdürmeyen ve ülkemize yararlı bir yurttaş olarak yaşama gerektiğini söylerdiler… “laik,demokrasiden,sosyal hukuk, sosyal hukuk devletinden, adil paylaşımdan yana,özgür ve örgütlü   dayanışmayı önceleyen beraberce barış içinde yaşayan   bir ülke hedefinden   ayrılmamalarının   insan   olmanın olduğu   anlatırlardı. Son yıllarda her türlü kirlilik hava da uçuşuyor Yalan, riya, aldatmaca ve iftiranın haddi hesabı yok… Bu Ülkeme ne oldu allahaşkınıza!!    

  Tek başıma dükkanımda oturmuş geçmiş yıllarımı düşünüyorum.Aynı zamanda kendimle de hesaplaşıyor ve ben kimim diye sorguluyorum.Kalkıp aynaya baktım bir müddet kendimi seyrettim.Aynadaki Ömer bunları söyledi bana.Sonra bu cümleler döküldü içimden. Bazen en büyük kayıp, seni en çok büyütendir. En büyük yalnızlık, seni en çok sen yapandır. İnsan, en çok yoklukta var olur. Çünkü eksildikçe, fazlalıklarını atar. Kırıldıkça, gerçeği görmeye başlar. Parçalandıkça, aslında hiç kimsenin tamamen sağlam olmadığını anlar. Ve o zaman fark eder ki; var olmak, sadece nefes almak değil, hissetmektir. Yeter ki İnsan ol dedim kendime.. 28 ŞUBAT  2025