Alaçatı’nın eski manavlarında olan rahmetli Rıza Baysal, dükkânında oturmuş sigarasının dumanından yanan gözleriyle etrafına bakmadan bir yudum daha aldı masasında bulunan rakısından. Sonra başını kaldırıp etrafa şöyle bir göz gezdirdi. Karşısında oturan yeğenine, “Yeğenim, ne çok dertli insan var bu çilekeş dünyada.” dedi. Ahşap rafların arkasındaki hoparlörlerden cızırtılı bir ses kulakları okşamaktaydı. Manav Rıza’nın dükkânı, Kemalpaşa Caddesi’nde herkesin uğradığı bir mekândı. Dükkânı biraz salaştı, manav dükkânının kapısı ve pencereleri boyasızdı, daha doğrusu yüz yıllık boyalarla duruyordu. Oldu olası lüks mekânları hiç sevmemişti zaten. Radyoda Münir Nurettin Selçuk’ un“ Dönülmez Akşamın Ufkundayım” şarkısına eşlik ediyordu. Yüreği burkuldu manav Rıza’nın. Bir yudum daha aldı rakısından, ardından özenerek hazırlamış olduğu beyaz peynirin tadı ağzında yavaş yavaş kayboldu. Şarkı bitmesin istedi. Bitmesin hep sürsün. “Keşke bir kasetçalar olsaydı da bu şarkıyı bir da...