Doğduğumuzdan bu günlere gelene kadar hayatımızda ne çok yaşamlar biriktirmişizdir. Yumruk kadar yüreğimizin içinde her yaşadığımız zamanın cilvesinde bazen o anları sıkıştırıp şekillendirmişizdir. Eğriyi bir düzlem üzerinden yaşamaya çalışmak gibi arada aptallıklar da yapmışızdır. Etten kemikten olduğumuzu unutup demirden sanmışızdır bedenimizi. Bazen kendimizi hicaz makamındaki müziklere kaptırıp, ürkek bir mum alevine bırakmadık mı yüreklerimizi? Kendimizi kırdığımız kadar kimseler kırıp üzmedi mi bizleri? İçimizdeki egoya yenik düşerek düşmanlar yaratmadık mı çapımızın içerisinde? Sorgulamaktan kaçılan hayatın pergelinde aynı çapları tekrar tekrar çizip yaşamışız. Kişiler farklı, roller ve replikler aynı. Varlığımızın, var oluşumuzun nedenini çözemediğimiz kadardı acılarımız, mutluluklarımız, başarılarımız ve başarısızlıklarımız. Hapis ettiğimizi yanlarımızla aynadaki yüzümüzü tanıyamaz olmuşuz. “Gözlerimizdeki ifadeler mimiklerimize uyum sağlamaz olmuş. Dudaklarımız her hecede ...