DOSTÇA

  HALDUN’UN ARDINDAN BİR KASABA HİKÂYESİ Bazı insanlar ölmez. Sadece gözümüzün önünden çekilirler. Onları artık bir dükkânın önünde göremeyiz, bir sandalyede otururken rastlayamayız, bir telefonun ucunda seslerini duyamayız. Ama yine de gitmezler. Çünkü insanın asıl yeri, yaşadığı toprak değil, bıraktığı izdir. Haldun, işte o izlerden biriydi. Silinmeyen, üstü örtülemeyen, her hatırlandığında yeniden canlanan bir iz… Hayat bazen büyük cümlelerle anlatılmaz. Bir fırının önünde başlar. Sabahın daha aydınlanmadığı saatlerde, hamurun yoğrulduğu, ateşin yandığı, ekmeğin kokusunun sokağa yayıldığı o anlarda… Haldun’un hayatı da böyleydi. Babadan kalan bir meslek… Ama sadece devralınan bir iş değil, devam ettirilen bir emekti bu. Çünkü bazı insanlar iş yapmaz, hayat kurar. Ve o hayatın içinde alın teri vardır, sabır vardır, sessiz bir onur vardır. İnsan toprağa karışmaz sadece, yaşadığı yerlere siner... Haldun’u anlatırken sadece çalışkan demek yetmez. Çünkü o, emeği bir karaktere dön...

 ALAÇATI’NIN BEŞİNCİ TARİHİNE DAİR 2014 yılı, Alaçatı için sadece idari bir değişiklik değil, aynı zamanda hafızasında derin bir kırılma olarak yer etti. Büyükşehir yasasıyla birlikte belde belediyelerinin kapatılması, Alaçatı’yı bir mahalleye dönüştürdü. Bu dönüşüm, sadece bir tabela değişikliği değildi; bir kasabanın kendi kendini yönetme iradesinin elinden alınmasıydı. Alaçatı’nın kalbinde yer alan o tarihi belediye binası, yıllarca bu kasabanın sesi, sözü ve vicdanı olmuştu. Nikâhlar kıyıldı, kararlar alındı, tartışmalar yapıldı, umutlar büyütüldü. Ancak bugün o bina, kapıları kapalı, sessiz ve bekleyiş içinde. Bu binanın Diyanet Vakfı’na devredilmesi ise hâlâ birçok insanın zihninde cevap bulamayan bir soru olarak duruyor. Oysa ki bu yapı, doğrudan halkın iradesini temsil eden bir belediyeye aitken, neden yine kamusal bir ihtiyaç olan yerel yönetime değil de başka bir kuruma verilmiştir dönem İzmir Büyükşehir Belediye Aziz Kocaoğlu İzmir belediye başkanı olarak Cumhuriyet Meyd...