TERZİ HAYATİ! Hayati Usta’nın Recep Demiral’ın manifatura dükkânının yanında, küçük bir terzi dükkânı vardı. İçinde büyükçe bir masa, masanın üstünde büyük bir makas dururdu. Dikiş makinesi dükkânın gülüydü. Birkaç sandalye, raflarda kumaşlar, askılarda bitmiş ve bitmeyi bekleyen ceket, yelek, pantolonlar ilk göze çarpan eşyalardı… Çocukluğum ve gençliğim, bu dükkânın önünden gidip gelmekle geçti. Günde bazen iki kez, bu dükkânın önünden geçerdim. Çocukluğumda bu dükkân, okul yolumun üstündeydi. Terzi Hayati; güleç yüzlü, gözlerinde şefkat akan güzel bir ağabey. Bazen makinenin başında dikiş dikerken, bazen elinde ceket, bir küçücük iğneyle ailesinin ekmeğini çıkarmaya çalışırken görürdüm. Çevremdekilerin “çok iyi bir insandır” demesiyle daha çok sevdim. Çocuktum. “Seni seviyorum. Seninle tanışmak, dost, arkadaş olmak istiyorum” diyemezdim. Bu güzel insanı hep izlemekle yetindim. Hiç kimseye kötülüğü olmayan, çoğu insana yardım eden, kişiliğinden ödün vermeyen bir insandı. O’na Te...