DOSTÇA

Şu yaşadığımız hayatta unutulan o kadar çok şeyler var ki, mesela dostluk, samimi hayat. Yaşadığımız Hayatın, sonu imtihanlı bir ders olduğunu bilmeyen var mıdır? Sorunsuz bir yaşamı umut etmek hayalcilik değil  midir? Hayata  mana gözlüğüyle bakan insanlar güzel insanlardır. İnsanın kıymeti, maddi zenginliğinde değil manevî zenginliğindedir. Manevi zenginlik, maddi değerleri düzeltir, düzenler, şekillendirir daha değerli ve estetik özelliklere kavuşturur. Akıllı, ahlaklı, merhametli, dürüst olmak, güzel dostlarla manalı bir birliktelik yaşamak insanı kıymetlendirir, güçlendirir. İnsanı sevilen, sayılan, örnek bir varlık haline yüceltir.  Hayatın iniş çıkışlarında, yolların engebe ve yokuşlarında her insan zaman zaman hata yapabilir. Çevremizde yaşanan hataları düzeltmek, yanlışa yönelmişleri ikaz edecek olan yine bizleriz. Sıkıntılarda, yanlışlar içersindeki durumlarda gerçek dostlara, bilge düşüncelere her zaman ihtiyaç duyulur. Hayat içersinde yaşam kalitesi geliştiren...

Yirmi beş yıl severek yapmış olduğum terzilik mesleğimi 1989 yılının Eylül ayında sonlandırıp, kitabeviaçmaya karar vermiştim. Çokda iyi bir karar vermenin mutluluğunu hala yaşıyorum.Bütün günümü kitaplar arasında geçiriyorum. Canımın sıkıldığı zamanlarda masamdan kalkıp kitap raflarımdan bir kitap seçip başlıyorum okumaya...Sanki bu dünyadan ilişkimi kesmiş başka dünyalarda yaşıyormuşçasına hayallere dalıyorum.Okumuş olduğum kitabın yazılarıyla birlikte içinde bulunduğu zaman ve mekanda ben de kahramanla birlikte çıkıyorum yolculuğa…Kitap muhteşem bir nesne, okumak harika bir olay. Bakmayın siz yazıların hareketsiz durduklarına. Okumanın düğmesine dokununca film makinesi başlar çalışmaya, gözlerden zihne atlayan kelimeler akar beyninize… Ne de güzeldir kitap okumak.Kitap okuru dükkândan içeriye girince “bana bir kitap önerirmisiniz?” diye size bir görev verir. Sizde masadan kalkar, okurun yanına gidersiniz. “Ne tür kitaplardan hoşlanırsınız?”Bu sefer siz müşterinize sorarsınız. Okur ...

Bugün günlerden 14 Şubat Pazar. Tüm dünyada olduğu gibi bizim ülkemizde de sevgililer günü kutlamaları yapılıyor. Sevgililer birbirlerine küçük büyük hediyeler alıyor. Kişinin bütçesine göre tabii ki… Çünkü hediyenin büyüğü küçüğü olmuyor. Hediye hediyedir. Bazen insan sevgilisine güzel cümle bile kurmak hediyeden daha makbuldür... Bu yıl Coronavirüs nedeniyle sevgililer gününü eski yıllardaki gibi kutlayamıyoruz. Hele 65 yaş üstü olanlar sokağa çıkma yasaklarından dolayı daha zor günler yaşıyoruz. Aylardır sokağa çıkamamaktan artık gına geldi. Bütün gün ev hapsindeyiz. İstediğimiz zaman dışarıya çıkamıyoruz. Sabahleyin erken kalktım. Evimde televizyon seyrederken eşim odaya girince ayağa kalktım ve uzaktan sadece birbirimizin gözlerimize bakarak “sevgililer günümüz kutlu olsun” diyebildik. Sarılmak yok, öpüşmek yok. Türk kültürümüzde birbirimize sarılarak sevgimizi göstermez miyiz? Karşımızdaki sevdiklerimize sarılıp sevgimizi öyle gösteririz. Normal yaşantımıza ne kadar bir zaman içi...

Dün bütün gün odamdan hiç çıkmadım “Ernest HEMINWAY’IN “Çanlar Kimin İçin Çalıyor” Romanını gece geç saatlere kadar okuyorum. Çalışma odamdaki koltuğumda bir ara uykuya dalmışım ve uyanınca saate baktım saat gece yarısı üç olmuş. Kitabımın arasına ayracımı koydum ve yattım. Sabah ezanı okunuyordu uyanmıştım ve uykumda rüya görmüştüm. Eski çocukluğumda yaşadığım anılarımı. Ağzım kup kuru olmuş susuzluktan ölmek üzereydim sanki. Yataktan kalktım ve aşağıya mutfağa inip kana kana suyumu içtim tekrar yatağıma yattım. Bir türlü uykum gelmiyor. Tekrar yatağımdan kalktım ve çalışma odama geçtim. Kitabımı okumaya başladım bir ara baktım kitaptan kopmuşum ve eski çocukluk yıllarım bir film şeridi gibi geçiyor gözlerimin önünden. Rüyamda anne evimiz olan bahçemizi su basmış. Annem kürekle suyun gitmesi için kürekle yol açıyor sular gitsin diye. Bende okula gitmek istiyorum sulardan okula gidemiyorum. Annemi rüyamda görünce o eski çocukluk yıllarımda yaşadıklarım geldi hayalime. Annem evde karakı...