ALAÇATI’NIN KIŞ UYKUSU

 Mart ayının ortasına geldik. Ekim ayının sonunda meyhaneler, barlar ve eğlence mekânları kapılarını kapatır. Böylece Alaçatı yavaş yavaş sessizliğe bürünür ve kasaba uzun bir kış uykusuna bırakılır.

Sokakların gürültüsü diner. Işıklar azalır. Rüzgâr taş evlerin arasından daha rahat dolaşır. Yine de birkaç sulu yemek lokantası vardır ki, ekonominin zorluğuna rağmen ocağını söndürmez. Mücadele eder, kapısını açık tutar. Alaçatı’da kalanlara bir tabak sıcak yemek ve bir selam vermeye devam eder.

Kış aylarında sokaklar sessizdir. İnsan görmeye hasret kalmış gibidir. Eskiden köşe başlarında yapılan sohbetler azalır, kahkahalar seyrekleşir. Kasaba sanki kendi içine çekilir.

Ben ise bir kitapçı esnafı olarak dükkânımı yılın 365 günü açtım. Kış uykusu olsa da kapımız kapalı kalmadı. Bazen bir okur uğradı. Bazen yalnızca rüzgâr kapının önünden geçti. Ama dükkânın ışığı hep yandı.

Şimdi Mart ayının ortasında o bilindik hareket yeniden başlıyor. Mekânlar kapılarını açmaya hazırlanıyor. Esnaf dükkânlarını temizliyor. Sokaklar yavaş yavaş canlanıyor. Doğrusu bazen kendi kendime soruyorum: Bu hareketliliğe sevinsem mi, sevinmesem mi? Çünkü Alaçatı hareketlenince yalnızca hayat değil, gürültü de gelir. Ama yine de sokakların insan sesiyle dolması, kasabanın nabzının yeniden atması insana umut verir.

Ben yine de içimden geldiği gibi söyleyeyim: Hayırlı ve bereketli bir sezon olsun.
Ve unutmayalım…Alaçatı yalnızca yazın değil, kışın da yaşayan bir kasabadır. Gerçek Alaçatı, dört mevsim kapısını açık tutan insanların emeğinde saklıdır.

Şeker Bayramınız kutlu olsun. Kalın sağlıcakla.