Alaçatı’nın sembolü olan Dört Değirmen’lerin
restorasyonu, yıkık mezarlık duvarlarının yeniden yapımı, Çamlık Yol’un
Ilıca’ya giderken sol tarafında kalan arazilerin imara açılması. Mücavir alanın
Çeşme’nin mi yoksa Alaçatı’nın sınırları içinde kalıyor konulu hukuk savaşının
verilmesi… (Bu sınır davası çok uzun zaman sürdü. Sonunda Potamaki’ye kadar
olan mücavir alan sınırının Çeşme’ye verilmesi karara bağlandı.)
Sosyal Demokrat Halkçı Parti Alaçatı
Belde Başkanı olarak her yıl 20 Temmuz’da Dört Değirmenler Restoran’da, Bülent
Ecevit’in Kıbrıs Barış Harekâtı’nı anmak ve kutlamak için birlik ve beraberlik
yemekleri düzenliyorduk. Çeşme ve Alaçatı’dan partililer ve halk katılıyordu.
Alaçatılı müzisyen arkadaşlar, bilâ-bedel bize destek oluyorlardı.
Bir yemek gecemizde Erkin Koray,
Alaçatı’ya tatile gelmiş, Parti Başkanı olarak ziyaretime gelmişti kitapçı
dükkânıma. (Bu arada, terzilikten kitapçılığa geçiş öyküsüne de ileride
değineceğim.) Kendisine, ertesi akşam Dört Değirmenler’de partimizin yemek
düzenlediğini onu da davet etmek istediğimi söyledim. Erkin Koray, teşekkür
edip davetiyesini aldıktan sonra, kendisinin de destek olmak istediğini
söyleyip çıkmıştı. 20 Temmuz gecesi Erkin Koray, Dört Değirmenler Restoranı’na
geldi ve bizlere çok kaliteli bir müzik dinletisi sundu.
Uluslararası Gençlik ve Çocuk
Festivali’nin, Alaçatı’da yapılmasının en önemli nedeni, bana göre, eğitimin ve
kültürünün temelden başlıyor olması ve gençliğe sahip çıkılması çocuklardan
başlıyor olması diye düşünüyordum. Sağ olsun Remzi Özen de beni kırmayıp bu
organizasyona evet demişti. Önceki yazılarımda da belirtmiştim. Alaçatı henüz
tarım işini yeni bırakmış ve Türkiye gibi, Çeşme ilçemiz gibi, Alaçatı da geçim
kaynaklarını turizme yönlendirmeye başlamıştı. Önceki Belediye Başkanı İsmet Sarı,
Alaçatı’da pansiyonculuğu teşvik ediyordu. Alaçatı’nın yerli halkı ev
pansiyonculuğuna başlamıştı.
İzmir-Çeşme otoyolunun yapımı daha yeni
başlamıştı. Çeşme otobüsleri, Alaçatı’ya gelen yolcuları ya Reisdere dört yol
ayrımında ya da Ilıca terminalinde indirirlerdi. Alaçatı yolcusu da Ilıca’dan
saat başı kalkan Ilıca-Alaçatı seferini yapan dolmuşlarla gelirlerdi.
Alaçatı’dan da Çeşme’ye gitmek için, iki vasıta değiştirilirdi. Alaçatı’dan önce
Ilıca’ya oradan da Çeşme dolmuşuna binerek Çeşme’ye giderdik. Çeşme dönüşü de
aynıydı. Kolay olmuyordu İzmir’e ya da Çeşme’ye gitmek. Dolmuş sahipleri
arabaları dolmadan kalkmazlardı, bazen saatlerce beklerdik yazın sıcak
havalarda. Arabalarda klima da yoktu tabi ki. Çeşme Belediyesi ve Alaçatı
Belediyesi bir araya gelip araba seferlerini düzenlediler, Çeşme ve Alaçatı
halkı yolculuklar konusunda rahata ermişlerdi.
1992’den sonra Alaçatı Amfi Tiyatrosu ve
Atatürk Kültür Merkezine de kavuşmuştuk. Artık Alaçatı Uluslararası Gençlik ve
Çocuk Festivali’nde tiyatro gösterileri yeni açılmış olan Kültür Merkezi ve
Amfi Tiyatro sahnelerinde yapılıyordu.
1990’a kadar Alaçatı sokakları asfalttı.
Alaçatı Belediyesi, kendisine ait olan Bedir Mevkii’ndeki 80 dönümlük araziyi
satarak elde ettiği gelirle, sokaklarımızı bugünkü görünümüne yakın bir biçime
getirmişti. Bergama’dan getirtilen parke taşları ile Arnavut Kaldırımlı taş
sokaklara kavuşmuştuk. Dört Değirmenlerin restorasyon çalışmaları, mezarlık
duvarlarının ve yıkık olan sokak duvarlarının tamirleri yapılmış, Belediye
Meclisi’nde alınan kararla, Alaçatı evlerinin dış cephelerinin taş duvar olması
koşulu getirilmişti. İnşaat ya da restorasyon çalışmaları için Sit Kurulu’ndan
izin alınması gerekiyordu. Alaçatı merkezi artık korumaya alınmıştı.
Yorumlar
Yorum Gönder