ANNEM

Annemin dünyası bir başkaydı.Hayata hep pozitif bakardı.Corona günlerinde yine gelgitlerdeyim...Çekiyorum kendimi gecenin derinlerine. Annemin bana bakan gözleri geçiyor gözlerimin önünden, o güzel kahverengi gözleri dünyaya bir başka bakardı.Gölgesi bile başkaydı. Yolda yürürken siyah feracesiyle onuizlerdim. Hep gölgesinde yürümeye çalışırdım.  Yanında yürürken bile “hadi yetiş bana arkamda kalma ! deyip yanında yürüdüğüm zaman bile benim hep saçlarımızı okşardı. O günler hep gözlerimin önünden bir film şeridi gibi geçer.Arada bir daralıyorum.Annem ebediyete göçeli yirmi üç yıl olmuş.Yazarken yine gözlerim dolu dolu.

Annem gideli hep aynı iklimdeyim.

Kısa konuşurdu ve öğüttü her sözü. "Adam olmak zordur, eşek olmak çok kolay! Önünüzde yol, siz seçeceksiniz." İlk aklıma gelenler. Annemle iki arkadaş gibiydik. Söylediği her sözü beynimin bir köşesine yerleştirirdim. Korktuğumdan değil onun herşeyin iyisini bildiğine emindim. Ve hep başım önde, çıt çıkarmadan, pür dikkat kesilerek dinler, sonrasında uzun bir sessizliğe gömülürdüm.Çevresinde saygı duyulan, sert mizaçlı biriydi. Çekinildiği kadar da sevilirdi.
Onun sert görünüşü altındaki sıcacık yüreğine sığınıyorum bu gece . Her karanlıkta boğulduğum zamanlarda olduğu gibi.Her hayal kırıklığı sonrası kendimi odama kapadığımda, annemle yüksek sesle konuşur, teselliler yollardı başucuma.  Dünyanın bittiğini sanıp gözyaşlarına boğulduğum o anda beni yaşlarından kurtarıp gülücükler bırakırdı yanaklarıma. Kendi kendime "Buannem var ya" der derin bir uykuya dalardım huzur içinde.Benim bilmediğim ne çok şeyi bilirdi ve ben bunları hep sonradan anlardım, çokbilmişliğimi bir kenara fırlatarak.Hüzün uyurdu gözlerinin derinlerinde ve çok  bedeller ödemişti hayatla mücadelesinde. İnanın annem diye söylemiyorum; o mükemmel bir kadındı. Bir kadın hem bu kadar sert görünüp hem de bu kadar çok sevilebilirmiş, en zoru annem başarmıştı.O bana hep bir sanat öğren, elinde altın bileziğin olsun derdi.Ben de annemin bu öğüdünü dinledim ve terzilik mesleğini öğrendim. Hayatım boyunca ekmek paramı hep mesleğimle kazandım. Annem de  ben mesleğimle ekmek paramı kazanırken “Bak!Anne lafı dinledin mi, kimseye muhtaç olmazsın” sözleri hep kulaklarımda çınlar.

Yüreğini yaşadığı koca acıları öğütmüş tecrübeler onu daha da mükemmel bir insan yapmıştı.Kahverengi gözlerinde mavi umut saklı anneciğim; seni yirmi üç yıl önce kaybetmiştim. Seni çok seviyorum rahat uyu.