Çocukluğumu düşündüm. Küçük şeylerle ne kadar çok mutlu olduğum o günleri. Öyle
büyük hayallerim varmış gibi gözüken, oysa ki çok sıradan hayallere sahip
olduğum çocukluk günlerimi. Bazen bir uçurtma, bazen bir kıyafet ya da bir
futbol topuna sahip olabilmekti hayallerim. Kendimi evrenin merkezinde olduğumu
hissettiğim ama aslında hiç kimsenin umurunda olmadığı, buna rağmen umut
fidanlarımın yeni filizlenmeye başladığı, gerçek dünyayla tanışmamış olduğum
günleri. Bugün kâğıttan kayık yaptım suya bıraktım. Önce biraz uzaklaştı sonra da su
alıp battı, gözden kayboldu. Kâğıttan uçurtma yaptım, uçurdum; önce birkaç
metre havalandı sonra da yere çakıldı. Yok olan umutlarım, yerlerde sürünen
hayallerimi hatırlatırcasına. Artık çocuk değildim, koca adam olmuştum.
Sözüm
ona ama küçükken usta olduğum kâğıt sanatını kullanma yeteneğimi bile
kaybetmiştim. Oysa benim bütün umutlarım terzilik imiş. Bu yolda yirmi yedi yıl
terzilik mesleğimi yapmışım. Zaman insafsızca davranmıştı, bir baktım yolu
yarılamışım. Yolun uzunluğunu bilmeden yolun yarısından bahsetmek ne kadar
mantıklı onu da bilmiyorum ya! Biz zaten hep yürüyoruz, yolun sonunu düşünen
kim? Bizim için önemli olan yolun ne kadar engebesiz olduğu. Yol üzerinde
bırakılmış küçük süslü armağanları amaç edinip onlara ulaşma hevesiyle gecemizi
gündüzümüze katıp çalışıyoruz ve hiç dönüp arkamıza bakmıyoruz. Geldiğimiz
yolda arkada bıraktığımız sevinçlerimizi, mutluluklarımızı, hüzünlerimizi,
hayal kırıklıklarımızı, başarılarımızı ya da başarısızlıklarımızı. Hep ileriye
bakıyoruz, ulaştığımız yolun kenarında bırakılmış armağandan sonra daha ötedeki biraz
daha büyük armağana ulaşma çabasıyla ilerliyoruz durmadan. Oysa Alaçatı, gibi
güzel Belde’mizde Çeşme’de, ne sevgilere tanıklık ettik, kaç gönlü hoş ettik,
nice dostluklar yaşadık. Oysaki bazen bilmeden ne kalpler kırdık? Kaç
arkadaşlığı yıprattık hoyratça? Nice
gözyaşı döktürdük, umursamadan. Ama hayat geride bıraktıklarını düşünmek yerine
hep daha çoğunu isteyen ve bu uğurda durmadan çalışanları armağanlarla
mükâfatlandırırken siz de haklısınız, ben de haklıyım geçmişin toz dumanlı
yollarını düşünmemekte. İlerliyoruz hayat denen bu yolda; bazılarımız ışık
hızıyla, bazılarımız uçakla, bazılarımız herhangi bir vasıtayla, bazılarımız
yaya. Hayat herkese eşit davranmıyor anlayacağınız. Herkes hak ettiğini buluyor
da diyemiyoruz, hak edilmeyeni hak görüp sahiplenenleri gördükçe. Yol kenarında
duran gülü koklamaya çalışırken elimize batan dikenle kanayan elimize
şaşırmamayı öğretti hayat bize. Hayat yolunda bazen sürünerek, bazen
emekleyerek bazen de koşarak ilerleyeceğimizi ve bunun talihle alakası
olmadığını, aldığımız kararların doğruluk oranıyla ilgili olduğunu öğretti
hayat bize. Ayağımıza takılan bir taştan sonra eskisi gibi olmazsa da er ya da
geç ayağa kalkacağımızı ama doğru insansan o taşa başkasının da ayağının
takılıp düşmemesi için yolda atmamız gerektiğini öğretti hayat bize. Âmâ hayat
bize, son düzlükte hızımızın artmak yerine giderek düşmesi gibi bir sürpriz
hazırlarken ve son birkaç metrede aniden gökyüzüne doğru yükselecekken biz hala
en zinde, güçlü olduğumuz dönemde yol kenarındaki o küçük armağanlara kanmamayı
öğretemedi, öğrenemedik. Öğrenemedik adam gibi sevmeyi, sevilirken şımarmamayı,
affetmeyi, affedilmeyecek hatalar yapmamayı, olduğumuz gibi görünmeyi ya da
göründüğümüz gibi olmayı, değmeyecek insanlar için gözyaşı dökmemeyi, gözyaşı
döktürmemeyi…
Yorumlar
Yorum Gönder