Hacımemişağa mahallesini
dostlarıma yıllardır hep anlatırım! Eskiden Alaçatı’da üç mahallemiz vardı.
Hacımemişağa, Tokoğlu, Yenimecidiye. Bunlara yakın zamanda üç tane daha eklendi.
İsmet Paşa, Fevzi Çakmak, Menderes, mahalleleri, Alaçatı, toplam altı mahalle
oldu.
Alaçatı’nın
en fazla tütünü, anasonu, kavunu, yaz kış tükettiğimiz sebzeleri Hacımemişağa mahallesinde
oturan insanlarımız üretirdi. Balıkçılarımızda bu mahallenin insanlarıydı. Halen
de balıkçılık işini devam ettiriyorlar. En sonunda Balıkçılık Kooperatifi bile kurdular.
Denizden tuttukları balıkları kooperatif aracılığıyla oluşturdukları mezatta
pazarlıyorlar. Alanı da satanı kollayıp gözeten geleneksel bir yöntem!Ama
serbest piyasa ekonomisi karşısında duramıyorsunuz. Kapitalizmin acımasız ve ülkemizdeki
çarpık seyri, her yerde olduğu gibi burada da en verimli arazilerimizi konut
alanlarına dönüştürdü. Butik otel veya yazlık konut yapımı amaçlı elimizin
altından kayıp gittiler! Yazık oldu bu verimli topraklara. Viyadükün kuzeyinde
bulunan hurmalık ovası diye bildiğimiz arazilerimizde insan boyu tütün yetişirdi.
Hatırlarım, bazen hiç belimi bükmeden uç altı tütün kırardım buradaki
tarlamızda.Çakmak
ovasında karpuz dikerdik. Karpuzlarımız hasat edildiği zaman, bir ödemiş keletirine
dört tane karpuz sığdıramazdık. Toprak o kadar verimli idi! Buğday ona keza,
sırf başak yapardı. Dönüm başı 220 kilo, halk tabiriyle on beş on altı teneke
buğday elde edilirdi.Vatandaş
bu buğdayları un değirmenlerinde öğütüp herkes ekmeğini kendi unundan yapardı.
Fırından ekmek almak lüks sayılırdı. Değirmen para yerine öğütme karşılığı vatandaştan
yüzdelik hesabı un alırdı. Zeytinyağı fabrikalarının yaptığı gibi!Ekonomik
durumu biraz yerinde olan aileler, yetiştirdikleri ürünleri at arabalarıyla taşıtırlardı.
Sabah namazında tütün kırmağa gidilir. Saat 08.00 gibi tarladan dönülür. Tüm
aile fertleri el birliği ile kırımdan getirdikleri tütününü ipe dizerdi.Harman
zamanı ise ailenin erkekleri ve erkek çocukları düveni beygire sarar, doğru
harman yerine. Güneşi altında altı saat harman kovarlardı. Hava serinleyince
eve dönülür, tekrar tütün kırmaya gidilirdi. Vatandaşımız ürettiği buğdayı,
yulafı, anasonu, harman yerine eşekle, beygirle, taşırdı. Harman yerlerimiz
Şehitliğin arkasındaki liman ovasının başlangıç yerindeydi. Bu gün viyadükün
geçmiş olduğu alan!Çeşme’nin
o meşhur beyaz soğanı, hurmalık ovası ve çakmak ovasında yetiştirilirdi.Soğan
deyince hemen aklıma soğancı rahmetli Muharrem Belge geldi. Kendisine bu lakabı
halkımız vermişti. Kasabanın soğanını tarlalardan o toplardı, kamyonla.
Muharrem ağabeyin hayatı İzmir’in Eşref Paşa Pazarında Çeşme soğanını
tanıtmakla geçti.Muharrem
Belge’nin babası Orhan amca da, Hacımemişağa mahallesinin tek kara fırınının
sahibiydi. Hayatı boyunca burada fırıncılık yapmıştı. Tarım işiyle uğraşan
aileler yazın tütün ekimi veya işlerinin çok sıkışık olduğu dönemlerde
evlerindeki fırınlarını yakmak yerine, hazırladıkları ekmek hamurlarını tepsiye
dizer, aile reisi ekmek tepsisini başına aldığı gibi doğru Orhan amcanın
fırınına getirirdi. Orhan amca bu tepsileri fırınında pişirir ve tepsi
sahiplerini de tanırdı. Hiç kimsenin tepsisini karıştırmazdı. Ama ne güzeldi
onun doğal undan pişirdiği o buğday ekmekleri! Mis gibi kokardı, hala burnumda
tüter.Hey
gidi o eski günler hey! Hayali bir cihan değer…
(03/07/2011 yılında yazmış olduğum yazım.)
Ömer ÖNAL
Yorumlar
Yorum Gönder