Alaçatı’nın Yüzü Gülen İnsanı: Süleyman Akkaya

 

Alaçatı’nın Yüzü Gülen İnsanı: Süleyman Akkaya

Bazı insanlar vardır; bir kasabadan sessizce geçmezler. Yaşadıkları yere seslerini değil, kalplerini bırakırlar. Süleyman Akkaya, Alaçatı’da işte böyle yaşadı. Herkesin tereddütsüz “Abi” dediği, yüzü gülen, selamı eksik olmayan, yardımı kendine borç bilen bir insandı Süleyman Abi.

Onu anlatmaya toprağından başlamak gerekir. Gençliğinde tütün tarlalarında çalıştı; tütün dikti, tütün kırdı. Yalnızca emekçi değildi, zamanla Alaçatı’da tütün eksperliği de yaptı. Toprağı tanırdı, ürünü bilirdi, emeğin kıymetini ölçmesini de. Toprakla kurduğu bu derin bağ, hayata bakışını da belirledi. Sabırlıydı, kanaatkârdı, emeğe saygılıydı. Alın teriyle kazanmanın ne demek olduğunu bildiği için kimseyi küçümsemedi, kimseye yukarıdan bakmadı.

Siyaset, Süleyman Abi’nin hayatında bir koltuk meselesi değil, bir vicdan meselesiydi. Cumhuriyet Halk Partiliydi. Bu topraklarda Cumhuriyet’in ne demek olduğunu bilenlerdendi. Atatürkçüydü; İnönü’yü saygıyla anar, Cumhuriyet değerlerini gündelik hayatının doğal bir parçası gibi yaşardı.

Alaçatı’da yıllarca belediye meclis üyeliği yaptı ama hiçbir zaman “meclis üyesi” gibi davranmadı. Hep mahallenin, sokağın, insanların Süleyman Abisi olarak kaldı. Hayatta hep ezilen ’in hep yanında oldu. Kayınpederinin vefatından sonra Çeşme’de Paşabahçe Mamulleri’nin dükkânını işletti. Erken açılan kepenkler, geç kapanan günler, uzun mesailer…

Çok çalıştı, çok yoruldu. Ama yorgunluğunu kimseye yük etmedi. Çünkü onun için çalışmak, hayata tutunmanın en onurlu yoluydu. İlkokul mezunuydu; ama özellikle tarih bilgisiyle pek çok insanı şaşırtırdı. Terzi dükkânıma her gelişinde sohbet mutlaka derinleşirdi. Bir gün dayanamadım, sordum:

— “Süleyman Abi, bu kadar bilgiyi nereden edindin?”
Yüzü yine gülerek cevap verdi:

— “Oğlum, ben Cumhuriyet gazetesi okuyorum.”O cümlede, bir ömrün özeti vardı. Okuyarak, düşünerek, Cumhuriyet’e inanarak yaşadı. Yıllarca Cumhuriyet Halk Partisi’nin iktidar olmasını istedi; o günün hayalini kurdu. Ve hayat, ona nadir rastlanan bir vefa gösterdi: O günü görerek bu dünyadan ayrıldı.

Bir Süleyman Akkaya geçti bu diyardan. Ardında büyük laflar değil, büyük bir boşluk bırakarak… Alaçatı’da bir selam eksildi, bir yüzü gülen insan azaldı. Ama onun emeği, duruşu ve inancı bu kasabanın hafızasında yaşamaya devam edecek.

 Kalın sağlıcakla…