LİMANIN SESSİZ SABAHI

 LİMANIN SESSİZ SABAHI

Dün gece rüyamda liman denizinin kıyısında oturmuş sabah ayazını içine çekiyordum. Başımın üstünde martılar uçuşuyor, sesleri etrafımı sarıyordu. Ben ise bir taşın üzerinde oturmuş, sadece denize bakıyordum; ne düşündüğümü hatırlamıyorum, sadece o anın içinde var oluyordum.

Gökyüzünde ışıl ışıl yıldızlar vardı; sanki bana eşlik ediyor, sessiz bir dost gibi yanımda duruyorlardı. Martıların çığlıkları ise bir yandan tedirgin ediyor, bir yandan da yaşamın sesini hatırlatıyordu. Etrafıma bakınca gördüğüm manzara büyüleyiciydi: Tarlalar uzanıyordu göz alabildiğine, binalar, oteller yoktu; doğa hâkimdi. Murtaza Kâhya’nın sürüsü ağılın toprakla yapılmış duvarları üzerinde çalılar ve hayvanlar serbestçe dolaşıyordu. Ağıldan kuzular meliyor, anneleri yavrularını arıyordu.

Diğer tarafta Limanlı Ali Aksüt, çapasını omzuna koymuş toprakla savaşıyordu; belki de biber, patlıcan ekecek, yaşamını toprağa kazıyacaktı. Kasketi başında, dinç bir vaziyette çalışıyordu. Balıkçılar yavaş yavaş bisikletleriyle teknelerine geliyordu; ekmek parası kazanmak için denize açılacak, günün döngüsüne kendilerini teslim edeceklerdi.

O yıllarda insanlar birbirine selam verir, sohbet etmek isterdi. Bugün ise çoğunun yüzü asık, selam vermek istemiyor. Her jenerasyon kendi yaşam hikâyesini taşıyor: Kimisi refah içinde, kimisi ekmek kavgası içinde, kimisi ise hayata karşı direncini yitirmiş. Hayat böyle işte; aynı dertler, aynı mücadeleler, ama her defasında yeniden deneyimlenen bir döngü.

Rüyam bana şunu hatırlattı: İnsan, zamanın içinde bir gözlemci gibi durduğunda, geçmişin ve bugünün kesiştiği noktalarda hayatın özünü görebilir. Sessiz limanlar, martıların çığlıkları, yıldızların ışığı; hepsi bir hatırlatıcı, hayatın hep aynı çabalarla sürdüğünü, ama her anın içinde hâlâ umut ve güzellik barındığını gösteriyor

Kalın sağlıcakla…