DEDE MEMET

DEDE MEMET

İnsan ömrü, geride bıraktığı iyilikler kadar uzundur. Bazı insanlar sessiz yaşar; fakat yoklukları en yüksek sesle hissedilir. Dede Mehmet de Alaçatı'nın böyle unutulmaz insanlarından biriydi. Dede Mehmet, ömrünün ilk yıllarını Alaçatı'nın Karaköy Mahallesi'nde geçirdi. Tarımla uğraşan, emeği toprağa karışmış bir ailenin evladıydı. Babasının büyük ve küçükbaş hayvan sürüsü vardı. Ben onun babasını da tanıdım. Herkes ona yalnızca "Kaptan" diye hitap ederdi.

Daha sonra Alaçatı merkezine yerleşti. Önce terzi dükkânıma, daha sonra da yıllar içinde açtığım kitabevime sık sık uğrardı. Fakat onun gelişini diğer dostlardan ayıran güzel bir alışkanlığı vardı. Neredeyse her gelişinde elinde doğadan koparıp getirdiği kır çiçekleri olurdu. Çiçekleri büyük bir sevgiyle bana uzatırdı. Çünkü Dede Mehmet doğayı sever, toprağın dilinden anlardı.

Hele kara incir zamanı geldiğinde mutlaka Karaköy'deki kendi ağaçlarından topladığı kara incirleri bana getirirdi. O incirlerin değeri sadece meyve olmalarında değil, dostluğun ve vefanın en güzel hediyesi olmalarındaydı. İnsan bazen bir sepet inciri değil, bir ömrün samimiyetini hediye eder.

Gür palabıyıklarıyla oynar, sessizce tebessüm ederdi. Uzun yıllar Hüseyin Bayır'ın benzinliğinde çalıştı, ardından yem dükkânı açtı. Dürüstlüğüyle tanındı.

Cumhuriyet Halk Partisi'nin Alaçatı'daki ilk üyelerindendi. İzmir mitinglerine birlikte gider, Konak Meydanı'nda liderleri dinlerdik. Konuşmadan da saygı uyandıran insanlardandı.

Onu 1990'lı yıllarda kaybettik. O günden sonra Alaçatı biraz daha sessiz kaldı. Bazı insanlar öldüklerinde yalnız ailelerini değil, bir kasabanın vicdanını da yanlarında götürürler.

İnsan, servetiyle değil; ardından söylenen güzel sözlerle zengin olur. Dede Mehmet de arkasında tertemiz bir isim, unutulmayan dostluklar ve gönüllerde açan çiçekler bıraktı.

Allah rahmet eylesin. Mekânı cennet olsun.

Yorumlar

Bu blogdaki popüler yayınlar

ALAÇATI’NIN KIŞ UYKUSU

Mart ayının ortasına geldik. Ekim ayının sonunda meyhaneler, barlar ve eğlence mekânları kapılarını kapatır. Böylece Alaçatı yavaş yavaş sessizliğe bürünür ve kasaba uzun bir kış uykusuna bırakılır. Sokakların gürültüsü diner. Işıklar azalır. Rüzgâr taş evlerin arasından daha rahat dolaşır. Yine de birkaç sulu yemek lokantası vardır ki, ekonominin zorluğuna rağmen ocağını söndürmez. Mücadele eder, kapısını açık tutar. Alaçatı’da kalanlara bir tabak sıcak yemek ve bir selam vermeye devam eder. Kış aylarında sokaklar sessizdir. İnsan görmeye hasret kalmış gibidir. Eskiden köşe başlarında yapılan sohbetler azalır, kahkahalar seyrekleşir. Kasaba sanki kendi içine çekilir. Ben ise bir kitapçı esnafı olarak dükkânımı yılın 365 günü açtım. Kış uykusu olsa da kapımız kapalı kalmadı. Bazen bir okur uğradı. Bazen yalnızca rüzgâr kapının önünden geçti. Ama dükkânın ışığı hep yandı. Şimdi Mart ayının ortasında o bilindik hareket yeniden başlıyor. Mekânlar kapılarını açmaya hazırlanıyor...

ALAÇATI’NIN KAYBOLAN HAFIZASI

ALAÇATI’NIN KAYBOLAN HAFIZASI Halit Ziya Uşaklığil’in” İzmir Hikâyeleri ” kitabını üç kez okudum çünkü çok sevdiğim bir yazar. Kendisi İzmir hikâyeleri’ni anlatırkan bende kendimi Alaçatı’nın taş sokaklarında yürürken kendimi buluyordum. bazen insan yalnızca bir kasabanın içinde değil, kaybolmuş bir zamanın içinde dolaştığını hissediyor. Halit Ziya Uşaklıgil bana tam da bunu düşündüren yazarlardan biridir. Onun İzmir hikâyelerini okurken yalnız insanları değil, bir şehrin ruhunu görürüz. Çünkü Halit Ziya, sokakları anlatırken aslında hafızayı anlatıyordu. Kaybolan sesleri, değişen hayatları, eski konakların içindeki yalnızlığı yazıyordu. Bir sokağın, bir evin, hatta havasız bir odanın bile nasıl bir karaktere dönüştüğünü gösteriyordu. Onun hikâyelerinde mekân yalnızca bir arka plan değildir; yaşayan, hisseden ve insanın kaderine ortak olan bir varlıktır. Belki de bu yüzden Halit Ziya’nın satırlarında insan, geçmişin sessizliğini duyar gibi olur. Halit Ziya İzmir’i anlatı...

ALAÇATI'NIN GELİŞİMİ

ALAÇATI'NIN GELİŞİMİ Şehir Plancısı Sayın Ercüment Şahin; Alaçatı’nın bugünlere gelmesinde önemli pay sahibi ve en çok mücadele etmiş isimlerden biridir. 1984 yılında İmar ve İskân Bakanlığı'nda görev yaparken, dönemin Alaçatı Belediye Başkanı Rahmetli Nazım Aydoğdu ile yolu kesişir. Başkan Aydoğdu, Alaçatı'nın geleceği üzerine yapılan bir görüşmede Ercüment Şahin'in bilgi birikiminden ve kent vizyonundan etkilenir. Sohbetin sonunda ona anlamlı bir teklifte bulunur: "Gel, Alaçatı'nın geleceğini birlikte kuralım." Bu davet, yalnızca bir iş teklifi değil, Alaçatı'nın geleceğine yapılan bir çağrıydı. Ercüment Şahin de bu çağrıya kayıtsız kalmaz; bakanlıktaki görevinden ayrılarak Alaçatı Belediyesi'nde şehir plancısı olarak çalışmaya başlar. O yıllarda belediyeye yakın dükkânımda kendisini sık sık görürdüm. Sessiz, ciddi, çalışkan ve samimi bir insandı. Gösterişten uzak ama işine son derece bağlıydı. Belki de bu yüzden Alaçatı'nın bugün sahip...

DOSTÇA

Bu Blogda Ara