ESKİ ALAÇATI’YI BALKONUMDAN ARIYORUM

 

ESKİ ALAÇATI’YI BALKONUMDAN ARIYORUM

Bugün günlerden perşembe…

Sabah dükkânıma gittim. Hava sıcaktı; fakat Alaçatı’nın o kendine özgü rüzgârı öylesine ferahlatıcı esiyordu ki, “Alaçatı’nın rüzgârı meşhurdur.” diyenlerin ne kadar haklı olduklarını bir kez daha düşündüm. Saat 23.00’e doğru dükkândan ayrılmak zorunda kaldım. Çevremi saran gürültü, son ses açılan müzikler ve özellikle darbukanın insanın zihnine işleyen sesi, kitapların huzurunu bile gölgede bırakıyordu. Dükkânımı kilitleyip doğruca evime döndüm. Yollar araçlarla doluydu. Bir zamanların sessiz ve bakir Alaçatı’sı, sanki büyük bir metropolün trafiğine teslim olmuş gibiydi.

Eve gelir gelmez okuma odama geçtim. İsmail Cem’in “Ben Böyle Veda Etmeliyim” adlı kitabını okumaya başladım. Sayfalar ilerledikçe yalnızca bir kitabı değil, hayatın kendisini okuyormuş gibi hissettim. Zamanın nasıl geçtiğini fark etmedim; saate baktığımda gece 01.36 olmuştu. Gözlerim yorulunca balkona çıktım.

Sokak lambalarının ışığı altında, uzakta kırmızı ışıklarıyla dönen rüzgâr gülleri geceyi süslüyordu. Evim İsmetpaşa Mahallesi’nde. Oysa çocukluğumda böyle bir mahalle yoktu. Alaçatı yalnızca üç mahalleden oluşurdu. Zamanla büyüdü, altı mahalle oldu. Fakat büyürken sessizliğini, dinginliğini ve ruhunun bir parçasını da geride bıraktı.

Balkonda otururken geçmiş gözlerimin önünden film şeridi gibi geçti. Tütün tarlaları, buğday başakları, zerzevat bahçeleri… Toprağın bereketi, insanların emeği ve rüzgârın taşıdığı toprak kokusu…

Bugün ise aynı yerlere baktığımda beyaz binalar, kırmızı kiremitli çatılar ve hiç sönmeyen ışıklar görüyorum. Başımı gökyüzüne kaldırıp yıldızlara baktım. İçimden, “Siz de bütün bu değişime şahit oldunuz değil mi?” diye sordum.

Belki de insan yaşlandıkça şehirler değişmez; insanın kalbindeki hatıralar büyür. Çünkü bir beldeyi güzel yapan yalnızca taş evleri ya da sokakları değildir. Onu güzel yapan; çocukluğun sesleri, komşuluklar, emeğin kokusu ve insanların birbirine duyduğu saygıdır. Ben bugün balkonumdan yalnızca Alaçatı’yı seyretmiyorum. Geçmişimi, gençliğimi ve kaybolan değerlerimizi arıyorum. Özlediğim, betonun değil toprağın; gürültünün değil rüzgârın, kalabalığın değil insan sıcaklığının hâkim olduğu eski Alaçatı’dır.

İnsan bazen bir şehri değil, o şehirde bıraktığı hayatı özler. Benim özlemim de tam olarak budur.

23/07/ 2026