GÜRÜLTÜDEN KİTAPLARA SIĞINMAK

 

GÜRÜLTÜDEN KİTAPLARA SIĞINMAK

Son günlerde içimde garip bir yorgunluk var. Yaklaşık bir haftadır mahallenin gürültüsünden, sokakların bitmeyen hareketliliğinden, ülkenin siyasi gündeminden ve her gün üzerimize yağan tartışmalardan yoruldum. Eve geldiğimde ise en çok yapmak istediğim şeyi, kitap okumayı bile doğru dürüst yapamaz oldum.

Oysa benim için kitap okumak sıradan bir alışkanlık değildir. Kitap, hayatımın içinde yıllardır var olan bir dosttur. Bir kitabın sayfalarını çevirdiğimde dünyanın gürültüsü biraz olsun uzaklaşır; insan kendi içine döner, düşüncelerini dinler. Bazen bir cümle, insanın bütün gün taşıdığı ağırlığı hafifletmeye yeter.

Alaçatı'yı seviyorum. Bu sokaklarda yıllarımı geçirdim, insanlarını tanıdım, hikâyelerini dinledim. Fakat son yıllarda değişen hayat, artan gürültü ve özellikle geceleri eksilmeyen sesler, insanın kendi evinde bile sessizliğe hasret kalmasına neden oluyor. Bir zamanlar kitap okumak için eve geldiğimde bulduğum huzuru şimdi yeniden arıyorum.

Üstelik yalnızca mahallenin gürültüsü değil, ülkenin siyasi gündemi de insanın zihnini yoruyor. Her gün yeni bir tartışma, yeni bir kavga, yeni bir haber... İnsan bir süre sonra bütün bunlardan uzaklaşıp yalnızca kendi düşünceleriyle kalmak istiyor.

İşte tam da böyle bir gecede, saat 02.47'yi geçerken kendime bir söz verdim: Bu gece bütün bu düşünceleri bir kenara bırakacağım. Mahallenin gürültüsünü de, ülkenin siyasetini de, beni yoran bütün meseleleri de bir süreliğine dışarıda bırakacağım ve kitabımı açacağım.

Çünkü insanın bazen dünyayı değiştirmeye değil, önce kendi içindeki sessizliği bulmaya ihtiyacı vardır.

Ben kitap okumadan yaşayamıyorum. Kitapçı dükkânımın içinde geçen onca yıl bana bunu öğretti. Kitapların arasında yaşamak, aslında insanın kendi dünyasını kurması demek. Bir kitap açtığımda yalnız değilim; yazarla, kahramanlarla, geçmişle ve gelecekle konuşmaya başlıyorum.

Belki de hayatın bütün gürültüsüne karşı elimizde kalan en güzel sığınaklardan biri kitaplar. İnsan bazen bir sayfanın başında, koca bir dünyanın dışında kalabilir. Ve bu kaçmak değil; yeniden güç toplayıp hayata dönebilmektir.

Bu gece artık hiçbir şeyi çözmeye çalışmayacağım. Ne ülkenin meselelerini, ne Alaçatı'nın gürültüsünü, ne de hayatın bütün hesaplarını... Bir kitabın sayfalarını çevireceğim. Belki birkaç saat sonra zihnim biraz sakinleşecek, belki sabaha karşı içimde yeni bir düşünce doğacak.

Çünkü biliyorum ki kitaplar yalnızca okunmaz. Bazen insanı iyileştirir, bazen ona arkadaş olur, bazen de unuttuğu bir tarafını yeniden hatırlatır.

Bu nedenle bu gece kendimi yeniden kitaplara bırakıyorum. Gürültüden uzaklaşmak, gündemden sıyrılmak ve biraz olsun kendimle baş başa kalmak için...

Saat 02.47'den sonra benim için gecenin adı artık başka: Sessizlik, bir kitap ve ben.

Kalın sağlıcakla…

Son günlerde içimde garip bir yorgunluk var. Yaklaşık bir haftadır mahallenin gürültüsünden, sokakların bitmeyen hareketliliğinden, ülkenin siyasi gündeminden ve her gün üzerimize yağan tartışmalardan yoruldum. Eve geldiğimde ise en çok yapmak istediğim şeyi, kitap okumayı bile doğru dürüst yapamaz oldum.

Oysa benim için kitap okumak sıradan bir alışkanlık değildir. Kitap, hayatımın içinde yıllardır var olan bir dosttur. Bir kitabın sayfalarını çevirdiğimde dünyanın gürültüsü biraz olsun uzaklaşır; insan kendi içine döner, düşüncelerini dinler. Bazen bir cümle, insanın bütün gün taşıdığı ağırlığı hafifletmeye yeter.

Alaçatı'yı seviyorum. Bu sokaklarda yıllarımı geçirdim, insanlarını tanıdım, hikâyelerini dinledim. Fakat son yıllarda değişen hayat, artan gürültü ve özellikle geceleri eksilmeyen sesler, insanın kendi evinde bile sessizliğe hasret kalmasına neden oluyor. Bir zamanlar kitap okumak için eve geldiğimde bulduğum huzuru şimdi yeniden arıyorum.

Üstelik yalnızca mahallenin gürültüsü değil, ülkenin siyasi gündemi de insanın zihnini yoruyor. Her gün yeni bir tartışma, yeni bir kavga, yeni bir haber... İnsan bir süre sonra bütün bunlardan uzaklaşıp yalnızca kendi düşünceleriyle kalmak istiyor.

İşte tam da böyle bir gecede, saat 02.47'yi geçerken kendime bir söz verdim: Bu gece bütün bu düşünceleri bir kenara bırakacağım. Mahallenin gürültüsünü de, ülkenin siyasetini de, beni yoran bütün meseleleri de bir süreliğine dışarıda bırakacağım ve kitabımı açacağım.

Çünkü insanın bazen dünyayı değiştirmeye değil, önce kendi içindeki sessizliği bulmaya ihtiyacı vardır.

Ben kitap okumadan yaşayamıyorum. Kitapçı dükkânımın içinde geçen onca yıl bana bunu öğretti. Kitapların arasında yaşamak, aslında insanın kendi dünyasını kurması demek. Bir kitap açtığımda yalnız değilim; yazarla, kahramanlarla, geçmişle ve gelecekle konuşmaya başlıyorum.

Belki de hayatın bütün gürültüsüne karşı elimizde kalan en güzel sığınaklardan biri kitaplar. İnsan bazen bir sayfanın başında, koca bir dünyanın dışında kalabilir. Ve bu kaçmak değil; yeniden güç toplayıp hayata dönebilmektir.

Bu gece artık hiçbir şeyi çözmeye çalışmayacağım. Ne ülkenin meselelerini, ne Alaçatı'nın gürültüsünü, ne de hayatın bütün hesaplarını... Bir kitabın sayfalarını çevireceğim. Belki birkaç saat sonra zihnim biraz sakinleşecek, belki sabaha karşı içimde yeni bir düşünce doğacak.

Çünkü biliyorum ki kitaplar yalnızca okunmaz. Bazen insanı iyileştirir, bazen ona arkadaş olur, bazen de unuttuğu bir tarafını yeniden hatırlatır.

Bu nedenle bu gece kendimi yeniden kitaplara bırakıyorum. Gürültüden uzaklaşmak, gündemden sıyrılmak ve biraz olsun kendimle baş başa kalmak için...

Saat 02.47'den sonra benim için gecenin adı artık başka: Sessizlik, bir kitap ve ben.

Kalın sağlıcakla…